Каланча
Каланча́ — пушар (полици) чаçĕ çумĕнчи сăнав турулĕ. Кивĕрех пĕлтерĕшĕ — хурал (хӳтĕлев) турулĕ[1]. Тĕрĕк чĕлхисенче карман сăмахпа пĕр пек.
Литература
- Щепотьев А.В. Музей «Пожарная охрана Симбирска-Ульяновска».// Пожарные коллекции, № 8. 2013г., Нижний Тагил, с. 34-36.
- Щепотьев А.В. Музей пожарно-спасательного дела Самарской области.// Пожарные коллекции, № 11. 2014г., Нижний Тагил, с. 38-39.
Асăрхавсем
- ^ Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона : в 86 т. (82 т. и 4 доп.). — 1890—1907.
Каçăсем
Пушар каланчисем РУВИКИ.Медиа-ра- Галерея: исторические каланчи России 2007 ҫулхи ҫӗртмен 6-мӗшӗнче архивланӑ.
- Энциклопедия «Москва»
- Этимологический словарь Фасмера
- Указ от 31 мая 1804
- Азовский краеведческий музей 2007 ҫулхи утӑн 12-мӗшӗнче архивланӑ.
- Каланча в Пятигорске 2017 ҫулхи ҫурлан 17-мӗшӗнче архивланӑ.
