Килти лаша
Ӳкерчĕк:Oost-Fries Paard Lithografie 1898.png
Лаша. Отто Ирелман ĕçĕ. 1898.
Лаша (Ут) (лат. Equus ferus caballus), ирĕкре çÿренĕ лашана (лат. Equus ferus) — курăк çиекен алла вĕрентнĕ аш, тир паракан килти выльăх. Мăшăрсăр чĕрнеллисен сĕтпе ӳсекенсен ушкăнĕ, пĕр чĕрнеллĕ, икĕ чĕчĕллĕ, çӳлти шăлĕсем те пур, çын алла вĕрентнĕ те халĕ те усă курать. Ĕлĕк ăна кӳлсе урапапа, çунапа çӳреме, пахча сухалама, утланса ĕне кĕтӳне кĕтме тытса усранă. Лашана çулла çерем çине кăкарса хураççĕ, хĕлле утă, сĕлĕ çитереççĕ.
Çурине тиха, амине кĕсре, аçине ăйăр теççĕ.
Моторсен вăйне лашан вăйĕпе виçеççĕ.
Пулса кайни
Ӳкерчĕк:Horse bones ugglan.jpg
Лаша кĕлетки.
Хальхи лаша Пржевальский лашинчен мар, ĕлĕххи тискер лашаран — тарпанран пулса кайнă.
Çӳллĕшпе йывăрăш
Усă курни
Лашасем вăрçăра
Эволюци
Ӳкерчĕк:Grey horse 1567.jpg
Лаша казахстан çеçенхирĕнче.
Вуламалли
1. Ливанова Т., Лошади. — М.: ООО «Издательство АСТ», 2001. — 256 с.
2. Энтони Д., Телегин Д. Я., Браун Д., Зарождение верховой езды // В мире науки, 1992. № 2.
3. Гамкрелидзе Т. В., Иванов В. В., Миграции племён — носителей индоевропейских диалектов — с первоначальной территории расселения на Ближнем Востоке в исторические места их обитания в Евразии // Вестник древней истории, 1981. № 2.
4. Клягин Н. В., Происхождение цивилизации (социально-философский аспект), ЦОП Института философии РАН. — М., 1996.
5. Mircea Eliade, Histoire des croyances et des idees religieuses. Tome I. De l’age de la pierre aux mystere d’Eleusis. P.: Payot, 1976. — М.: Критерион, 2002.
Лашасем илемлĕ литературăра
Çаплах пăхăр
Каçăсем
- Лашасен планети 2008 ҫулхи акан 12-мӗшӗнче архивланӑ.
- Невзоров От Эколь 2008 ҫулхи акан 9-мӗшӗнче архивланӑ.
- HorseMag — ăслăлăх тата лашасем
- Утсăр - алăсăр пекех (Хыпар) 2011 ҫулхи утӑн 22-мӗшӗнче архивланӑ.
- Лаша спорчӗн ӑмӑртӑвӗ иртнӗ