Сёмин Константин Викторович

Константи́н Ви́кторович Сёмин (16.3.1980, Свердловск, ССРП) — раççей журналисчĕ, телеертӳçи, блогер, режиссёр-документалист, публицист тата муăкçă. «Россия-24» телеканалра «АгитПроп» («Агитация и пропаганда») автор программине ертсе пынăскер[1], халĕ хăйĕн каналне YouTube çинче тытса пырать[2].

Биографи

1980 çулхи пушăн 16-мĕшĕнче Свердловск хулинче çуралнă[3]. Н. А. Островский ячĕллĕ ятарлă 99-мĕш №-лĕ акăлчан чĕлхине тарăн вĕрентекен шкулта пĕлӳ илнĕ, 1996 çулта вĕçленĕ[3][4]. Хăй каласа панипе, малтан вăл архитектура институтне кĕресшĕн тăрăшнă, анчах та, çамрăк корреспондентсен конкурсĕнче виççĕмĕш вырăна тухсан, Урал патшалăх университечĕн журналистика факультетне вĕренме кĕнĕ те 2001 çулта вĕçленĕ[3][5].

Студент чухнех, 1996 çултанпа телекуравра ĕçе пикеннĕ[6][7]. 1996 — 2000 çулсенче вырăнти АСВ, АТН телеканалсенче, çаплах облаçĕн телекуравĕнче ĕçленĕ[6].

Политикăри сăн-пичĕ

Политикăра Константин Сёмин хăйне марксист тата[8] коммунист тесе тытать. Унчен «ĕненӳллĕ либерал» пулнă.

Паллă ĕçĕсем

Константин Сёмин çак документлă телефильмсен авторĕ:

  • «Америка-мама. Дети на экспорт»[9] («Специальный корреспондент», 2007. 2013 çулта кăрлач уйăхĕнче кăтартнă)[10],
  • «Империя добра» («Специальный корреспондент», 2008)[11],
  • «Уроки молдавского» («Специальный корреспондент», 2009)
  • «Украина» («Специальный корреспондент», 2010) (Владимир Меньшовпа пĕрле)[12],
  • «Don’t Cry for Your Hair» (2012)[4],
  • «Подавляющее меньшинство» («Специальный корреспондент», 2013)[13][14]
  • «Планета Вавилон. Хроники великой рецессии» (2013)[15],
  • «Биохимия предательства» (2014)[16],
  • «Лица Новороссии» («Специальный корреспондент», 2014)
  • «Зёрна и плевелы» (2015)[17][18],
  • «Радиус поражения» (2015),
  • «Серые Волки» (2016)[19],
  • «Последний звонок» (2017)[4].

Харкашнисем

«Заслуженная пуля» Зорана Джинджича

«Биохимия предательства»

Асăрхавсем

  1. ^ Константин Сёмин. Агитпроп умер! Да здравствует Агитпроп! (1 акан 2019). Пӑхнӑ кун: 2019 ҫулхи акан 1-мӗшӗ.
  2. ^ Канал "Константин Семин" (1 акан 2019). Пӑхнӑ кун: 2019 ҫулхи акан 1-мӗшӗ.
  3. ^ 1, 2, 3 К. В. Сёмин и Е. Ю. Спицын в студии МПГУ. «Мои университеты» // Канал МПГУ, 30.11.2018
  4. ^ 1, 2, 3 Пантелеева Н. Константин Сёмин: «Я знаю, что такое предательство!» В юности известный журналист бомжевал на вокзале. Экспресс-газета (14 пушӑн 2018).
  5. ^ От КИЖа до «цифровой эпохи». Журналист (6 акан 2016).
  6. ^ 1, 2 К. В. Сёмин и Е. Ю. Спицын в студии МПГУ. «Первые шаги в профессии» // Канал МПГУ, 01.01.2019
  7. ^ Константин Сёмин: «Блеск и нищета глобализации». Крымское эхо (20 ҫӗртмен 2013). Архивланӑ 2014 ҫулхи нарӑсӑн 18-мӗшӗ.
  8. ^ Телеведущий Константин Семин: «Я всегда говорил, что я убеждённый марксист» 2017 ҫулхи раштавӑн 7-мӗшӗнче архивланӑ.
  9. ^ Америка-мама. Дети на экспорт / Смотреть онлайн / Russia.tv
  10. ^ Сёмин вернулся. Литературная газета (6 нарӑсӑн 2013).
  11. ^ Иного нет у нас пути? Время новостей (5 пушӑн 2008).
  12. ^ Алла Пугачёва работает на рейтинг НТВ, а Константин Сёмин, как всегда, против президента Украины. Коммерсантъ (27 кӑрлачӑн 2010).
  13. ^ Специальный корреспондент / Подавляющее меньшинство. Константин Семин / Анонс / Russia.tv 2020 ҫулхи нарӑсӑн 2-мӗшӗнче архивланӑ.
  14. ^ https://www.youtube.com/watch?v=M7k-G6nmZmk
  15. ^ Константин Семин: «Мы не желаем страданий ни Европе, ни Америке». Культура (6 утӑн 2016).
  16. ^ Командный зачёт по патриотизму. The New Times (22 нарӑсӑн 2014).
  17. ^ Зёрна и плевелы. Минский курьер (25 авӑнӑн 2015).
  18. ^ Зерна и плевелы / Видео / Russia.tv 2020 ҫулхи ҫурлан 10-мӗшӗнче архивланӑ.
  19. ^ https://www.youtube.com/watch?v=sNKMbP7Fz3M

Каçăсем