Славянсем

Славянсем (вт.сл. — Словѣнє, бел. — Славянсем, укр. — Слов’яни, русин. - Славляне, пол. — Славяни, мак. — Словените, серб. — Словени, хрв., бос. — Slaveni, словен. — Slovani, пол. — Słowianie, чех — Slované, словак — Slovania, каш. — Słowiónie, луж. — Słowjenjo, Słowjany) — Европăри инди-европăллă пысăк этно-чĕлхеллĕ пĕрлĕхĕ[1].

Халĕ славянсем Тĕп, Кăнтăр тата Тухăç Европăн чылай территоринче тата тухăçалла — Раççейĕн Инçет Тухăçĕ таранах сарăлнă. Славянсем сахал йышăн Анăç Европа, Америка, Кавказ лешьен тата Вăтам Ази патшалăхĕсенче пурăнаççĕ. Славянсен пур йышĕ — 300—350 млн çын, вĕсенчен çурри — вырăссем (137 млн). Анăç славянсем (поляксем, чехсем, словаксем, кашубсем тата лужичсем), кăнтăр славянсем (полхарсем, сербсем, хорватсем, босняксем, македонсем, словенсем, черногорсем) и тухăç славянсем (белоруссем, вырăссем, украинсем, (русинсем).

Ӳкерчĕк:Slovanskisvet.PNG
Славян патшалăхĕсем

Вуламалли

  • Свод древнейших письменных известий о славянах. Коллективный труд. Многотомник.
  • Тацит К. О происхождении германцев и местоположении германцев
  • Извлечения из трудов византийских и мусульманских авторов * http://www.junik.lv/~vasilevs/viz_slav/prokopii3.htm( ӗҫлемен каҫӑ); и др.
  • Гимбутас М. Славяне. Сыны Перуна. М. 2001.
  • Пигулевская Н. В. Ближний Восток. Византия. Славяне. Л., «Наука», 1976.
  • Рыбаков Б. А. Язычество Древней Руси. Издательство «Наука», 1987 г.
  • Соколянский А. А. Введение в славянскую филологию. М., 2004.

Ӑнлантарусем

Каçăсем

Темӑпа ҫыхӑннисем